كتابخانه ملي فرانسه



تاسيس: 1994

 هسته اصلي كتابخانه را مجموعه شارل پنجم تشكيل مي‌دهد كه در سال 1368ميلادي، كتابخانه‌اي اختصاصي با تقريباً 1000 نسخه خطي را در يكي از تالارهاي ساختمان لوور براي خود داير كرد. در زمان لويي يازدهم (1483-1461) تعدادي نسخه خطي و كتاب‌هاي چاپي مصادره‌شده به آن افزوده شد. شارل هشتم و لويي دوازهم نيز به توسعه آن پرداختند و محل كتابخانه با تغيير محل اقامت پادشاهان، از قصري به قصر ديگر تغيير مي‌كرد. در سال 1523 سرپرستي كتابخانه به «گيوم بوده» دانشمند مشهور علوم انساني واگذار گرديد و محل آن در قصر فونتن بلو تثبيت گرديد.

در سال 1537ميلادي قانون واسپاري به تصويب رسيد و مقرر گرديد كه از هر كتابي كه در كشور منتشر مي‌گردد يك نسخه به كتابخانه ارسال گردد. بااين‌حال در سال 1622 كل مجموعه چاپي و خطي كتابخانه فقط 4712 جلد بود. در سال 1692 درهاي آن به روي عموم گشوده شد و در سال 1789 كتابخانه سلطنتي  رسماً به نام كتابخانه ملي ناميده شد. همزمان با انقلاب كبير فرانسه، خدمات كتابخانه‌اي براي مدتي متوقف گرديد و قانون واسپاري به مدت سه سال متوقف ماند، ولي مجموعه منابع آن با دريافت بيش از 3000 سند مصادره‌اي از اموال خاندان سلطنتي و اشراف و خارجيان، غناي بيشتري يافت .
ساختمان قديمي اين كتابخانه در شهر پاريس در خيابان ريشيليو واقع شده است . در سال‌هاي 1932 و 1954 و 1971 اجباراً سه ساختمان جديد در شهر ورساي براي كتابخانه ساخته شد. بنابراين گسترش روزافزون مجموعه‌هاي متنوع آن، حفاظت و نگهداري و ارائه خدمات جاري را به مخاطره انداخته بود. در نتيجه در سال 1988 دولت فرانسه تصميم گرفت ساختمان جديدي براي كتابخانه ملي احداث كند. طرح ساختمان به مسابقه بين‌المللي گذاشته شد و طرح «دومينيك پرو» برنده اين مسابقه شد. ساختمان جديد در سال 1990 شروع و در سال 1995 پايان يافت. اين ساختمان داراي 290 هزار متر مربع زيربنا است و از يك محوطه مركزي و چهار برج به شكل كتاب باز (به ارتفاع 80 متر) كه عمدتاً مخازن را دربرمي‌گيرند، تشكيل شده است. اين ساختمان گنجايشي معادل 395 كيلومتر كتاب، و تعداد 2600 محل مطالعه دارد و در دسامبر 1997 به روي عموم گشوده شد. ساختمان خيايان ريشيليو به دليل اهميت تاريخي، همچنان براي حفظ و نگهداري مجموعه‌هاي ويژه و به‌عنوان بخشي از كتابخانه ملي فرانسه باقي خواهد ماند.در ضمن شعبه‌هايي از اين كتابخانه كه در خارج از شهر پاريس قرار دارند، عبارت‌اند از:
- شعبه ورساي كه دربرگيرنده مجموعه نشريات ادواري، نسخه‌هاي تكراري، و برخي از مجموعه‌هايي است كه مراجعه‌كننده بسيار كمي دارند .
- شعبه آوينيون كه آثار هنري كتابخانه ملي در آنجا نگهداري مي‌شوند.

- جمع‌‎آوري و توسعه مواد كتابخانه‌اي در هر زمينه‌اي از دانش كه در كشور چاپ و منتشر مي‌شود و حفظ و نگهداري آن‌ها؛
- اقدام به‌عنوان مركز اسناد و امانت بين‌كتابخانه‌اي و فعاليت‌هاي فرهنگي
-تهيه و تدوين كتابشناسي ملي فرانسه.

-خدمات اطلاعاتي پيوسته

- اُپك

- فهرستگان‌هاي ملي

- خدمات شبكه جهاني وب

- مجموعه‌هاي ديجيتالي

مجموعه‌ها:

مجموعه اين كتابخانه در ساختمان جديد به قرار زيراست:

- منابع چاپي، قفسه باز ، مخازن بسته

-ميكروفيلم و ميكروفيش ، ديجيتالي‌شده

-مواد چندرسانه‌اي  ،  تصاوير ديجيتالي

-مدارك شنيداري ، ويديوگرام

- نشريات ادواري

مجموعه ساختمان قديمي كتابخانه ملي فرانسه در ريشيليو شامل منابع زير است:
قطعه هاي موسيقي        
سكه طلا، مدال و اشياي عتيقه
- كتاب‌ها و نشريات ادواري
-مدارك در باب هنرهاي تجسمي؛
- نقشه و طرح
- نسخه‌هاي خطي و گراور
- اسناد جغرافيايي، عكس و منابع چاپي
حوزه‌هاي موضوعي:
موجودي كتابخانه ملي فرانسه تنها كتاب و نشريات ادواري نيست، بلكه نسخه‌هاي خطي، نقشه و طرح، منابع چاپي، نقاشي، عكس، سكه، مدال، موسيقي، مواد شنيداري و مواد چندرسانه‌اي را نيز دربرمي‌گيرد. مجموعه اين كتابخانه از سال 1990 در زمينه‌هاي گوناگون، بخصوص در زمينه‌هاي مربوط به علوم و فناوري، اقتصاد و مواد شنيداري توسعه يافته و مجموعه كتاب‌هاي چاپي و نشريات ادواري، بيشتر موضوع‌هايي مانند فلسفه، تاريخ علوم، حقوق، اقتصاد و سياست، علوم و فناوري، ادبيات و هنر را شامل مي‌شود. قديمي‌ترين نسخه فارسي موجود در اين كتابخانه متعلق به حدود سال 509 هجري و در زمينه پزشكي است.
كتاب، نشريه، نقشه و طرح، عكس و مواد چاپي، نسخه خطي، سكه و مدال و مواد عتيقه، نوار يا ديسك صوتي، فيلم، مواد ويديويي، مجموعه هنرهاي نمايشي.
مجله كتابخانه ملي فرانسه ( دو ماه يك‌بار)
كتابشناسي ملي فرانسه ( دو هفته يك‌بار )
- همكاري با ديگر كتابخانه‌ها و مراكز اطلاع‌رساني فرانسه و بخصوص شبكه‌هاي اطلاع‌رساني و مجامع علمي در سطح ملي و بين‌المللي؛
- همكاري با ديگر كتابخانه‌ها و مراكز تحقيقاتي در داخل و خارج از فرانسه از طريق شبكه‌هاي اطلاعاتي؛
- فعاليت‌هاي علمي و آموزشي در سطح ملي و بين‌المللي.

پل ميلائو فرانسه شاهكار معماري جهان

millau bridge

ميلائو منطقه و شهر كوچكي در جنوب فرانسه واقع در بين اتصال دو رودخانه تارن ودوربي است. ميلائو يكي از بزرگترين مراكز گردشگري و ورزشي در مركز و جنوب فرانسه است. اين شهر ۳۱۰۰۰ نفري با ۱۶۹ كيلومتر مربع وسعت با ارتفاع ۵۵۰ متر از سطح دريا برسر راه اصلي (A75) بين شمال فرانسه و سواحل مديترانه در گلوگاه Noforios واقع شده است. ميلو يك پل كابلي است كه در دهانه دره رودخانه تارن در نزديكي ميلائو در جنوب فرانسه است. اين پل توسط معمار انگليسي نورمن فاستر و مهندس سازه ميشل ويرلوژو فرانسوي طراحي شده است . شهر ميلائو در گذشته به دليل دستكشها و پوستينهاي پشمي اش در فرانسه شهرت داشت. اما در حال حاضر به دليل وجود بلندترين پل بتني جهان در اين منطقه در دنيا شهرت دارد. اين پل يكي از ديدني هاي فرانسه محسوب مي شود كه گردشگران بسياري را به خود جلب مي كند

4c9karpce-qpr ارتفاع پل ميلائو از كف دره تارن به 270 متر مي رسد و حدود 50/2 كيلومتر طول دارد و براي ساخت آن بيش از 36000 تن فولاد بكار رفته و همچنين طول اجزاء نوارنگهدارنده آن (كابلهاي حمايت كننده) حدود 1000 كيلومتر است. به طور متوسط روزانه 28000 دستگاه خودرو از روي پل تردد مي كنند كه در نوع خود رقم قابل توجهي محسوب مي گردد.دو هدف عمده از ساخت اين پل يكي كاهش بار ترافيك منطقه (بخصوص در فصل تعطيلات تابستان) و ديگري گشايش يك راه ارتباطي آسان ميان شمال اروپا و جنوب آن (بويژه كشورهاي فرانسه و اسپانيا) مي باشد. لازم به توضيح است كه تا پيش از سال 2005 كه اين پل توسط ژاك شيراك (رئيس جمهور وقت فرانسه)افتتاح شد، مقام بلندترين پل جهان از آن پل گلدن گيت سانفرانسيسكو بود(پلي كه بر روي خليج سانفرانسيسكو واقع در كاليفرنيايي آمريكا احداث شده است).
شايد روزگاري فرانسوي ها گمان نمي كردند كه بتوانند بنايي بلند تر از برج ايفل بسازند. اما در آستانه سال 2005 ميلادي پلي بر روي دره و رودخانه تارن ( واقع در جنوب فرانسه ) افتتاح شد كه ارتفاع يكي از پايه هاي آن (كه بلند ترين پايه پل نيز مي باشد )343 متر، يعني كمي بيشتر (19 متر) از ارتفاع برج ايفل است.اين پل كه ميلائو نام دارد در حال حاضر بلندترين و مرتفع ترين پل جهان است ( و شايد هم تا سالهاي متمادي پس از اين تاريخ). اين شاهكار مهندسي با ۲۴۶0 متر طول كه از برجايفل هم بلندتر است(۲۴۵ متر ارتفاع) با گامهاي بلند دره زيباي تارن در مركز فرانسه را پشت سر مي گذارد. اين پل براي خلاصي شهر زيباي ميلائو (Millau) مخصوصا در تابستانها از دست ترافيك تزانزيت مسير اصلي (A75) ساخته شده است.
در قرون وسطي شهر يك پل قديمي داشت با ۱۷دهانه كه از روي رودخانه تارن عبور مي كرد .اگر اين پل تاكنون به جاي مي ماند بي شك يكي از بناهاي يادبود گذشته بود.اما به دليل عدم نگهداري خوب از پل در قرن ۱۸ميلادي يكي از دهانه هاي پل خراب شده و پس ار آن بيشتر پل ويران شد و فقط يكي ازدهانه ها باقي ماند.اين مسير يكي از راههاي اصلي جنوب به شمال فرانسه از دوره رنسانس تا به حال است. با تور فرانسه سفر كنيد و از ديدني هاي اروپا در فرانسه لذت ببريد. اين پل از جاهاي ديدني فرانسه به شمار مي رود.
مشخصات پل ميلائو فرانسه:

    طول : ۲۴۶۰ متر
    ارتفاع بلندترين نقطه : ۳۴۲ متر
    عرض : ۳۲ متر
    عمق جاده :۲/۴ متر
    طراحي : كابلي مانند

اين پل داراي ۳ ركورد جهاني است:

1. بالاترين ارتفاع پايه پل : پايه دوم پل با ارتفاع ۹۶/۲۴۴ متر و پايه سوم آن با ارتفاع ۰۵/۲۲۱ متر به ترتيب ركورد داران مرتفع ترين پايه هاي پل در جهان به شمار مي روند.ركورد دار قبلي پل راه آهن Kochertal با ارتفاع ۱۸۱ متر بود كه واقع در آلمان است.

2. بالاترين جاده پل در جهان : جاده در ارتفاع ۲۷۰ متري قرار دارد و اين مقدار تقريبا دوبرابر ركورد قبلي است.

3. بلندترين برج پل در جهان : كه اين برج بر پايه دوم افراشته شده و ارتفاع آن ۳۴۳ متر است

مسجد بزرگ پاریس
 Grande Mosquée de Paris

مسجد بزرگ پاریس از قديمي ترين و معروف ترين مراكز مسلمانان در فرانسه است كه پس از جنگ جهانی اول به مناسبت بزرگداشت صدهزار کشته از مسلمانان برای دفاع از فرانسه بنا گردید. با تصویب مجلس فرانسه مبلغ پانصدهزار فرانک به این امر اختصاص یافت. بلافاصله کمیسیون اجرایی شامل چندتن از شخصیتهای فرانسوی  شروع به کار کرد. انجمن شهر پاریس نیز زمین بزرگ و ممتازی به مساحت 500 7 مترمربع در منطقه پنج شهرداری اهدا کرد که در کنار باغ گیاه شناسی ، موزه تاریخ طبیعی و بیمارستان قدیمی پی تیه قرار دارد. سنگ بنای این مسجد در سال 1922م نهاده شد و علاوه بر کمک های فردی که از شمال آفریقا دریافت می شد، کشورهای مستعمره فرانسه همچون الجزایر، کامرون، هندوچین و نیز تونس و مراکش ــ که تحت الحمایه فرانسه بودند ــ مبالغی به این امر اختصاص دادند. هزینه این پروژه بالغ بر پنج میلیون فرانک گردید. حاکم تونس کاشی های حمام  و پادشاه مصر  نیز منبر مسجد را هدیه کردند و مصر با تخصیص حقوقی سالیانه از وزارتخانة اوقاف به حمایت خود ادامه داد و سرانجام این مرکز در 16 ژوئیه 1926 با حضور گاستون دومرگ رئیس جمهور وقت فرانسه و پادشاه مراکش مولای یوسف افتتاح شد.
معماری این مسجد از یکی از مهمترین مساجد مراکش الهام گرفته و مناره 33 متری آن نیز برگرفته از مسجد زیتون در تونس است. وجود ديوارهاي خارجي سفيد كه به زيبايي موزاييك‌كاري شده، كنده‌كاريهاي زيباي چوبي  که ديواره‌هاي محوطه داخلي را پوشانده‌، چند حياط كوچك داخلي با باغچه هاي بسيار مرتب، راهرو های داخلی و اماکن و محوطه های خصوصی، این مسجد را به مکانی امن و معنوی تبدیل نموده است.
مسجد بزرگ پاریس در واقع مؤسسه ای اسلامی است که مرکز بحث و گفتگوهای اسلامی در فرانسه به شمار می رود و دیگر مساجد پاریس را اداره می کند. این مسجد در امور بسیاری از جمله ارتباط با دولتها و نمایندگیهای سیاسی کشورهای مسلمان و غیرمسلمان ، امور ازدواج و طلاق ، جلسات مشاوره ، سازماندهی واقامه نمازها و سفر حج ، تبلیغ و ارشاد، انجام اعمال ماه رمضان ، نظارت بر ذبح اسلامی ، انجام مراسم خاکسپاری مسلمانان ، کمک به محرومان و خانواده های بی سرپرست ، زندانیان و بیماران ، برگزاری اجلاسها، طرح مباحث ادیان توحیدی ، خدمات کتابخانه و تشکیل جلسات آموزشی تفسیر، حدیث ، فقه و تاریخ و تمدن فعالیت دارد.
مسجد پاریس علاوه بر شبستان دارای مدرسه،  کتابخانه، سالن کنفرانس، رستوران، چایخانه، حمام و فروشگاه است و  به استثنای سالن های موعظه امامان، قرائتخانه قرآن و نماز خانه برای بازدید گردشگران در تمام سال باز و استفاده از رستوران سنتی با غذاهای کشورهای مغرب( الجزایر، تونس و مراکش)، چایخانه ،حمام ( زنانه و مردانه)و مغازه های اشیای سنتی برای عموم آزاد است. 

آرامگاه پانتئون پاریس – pantheon paris

 و اما مقبره بزرگان یا همان آرامگاه پانتئون ، لوئی پانزدهم پادشاه فرانسه در زمان زمامداریش تصمیم گرفت که بسازد .
 در سال 1758 بنای آن را آغاز نمود ودر سال 1789 آنرا به پایان رساند . بعد از وقوع انقلاب کبیر فرانسه که با ایده های لائیکی اوج گرفت، این مکان که نذر کلیسا شده بود و به معبد خدایان مشهور گشته و مکان کلیسای سن ژنویو بود ،تبدیل به مقبره بزرگان گردید . مدتی بعد ناپلئون این مکان را به کلیسا بازگردانید ولی بعدها ( سال 1885 ) مجددا تبدیل به مکانی لائیک جهت دفن بزرگان گردید .

ابعاد این آرامگاه مشهور، متفاوت از سایر ساختمانهای مشابه بوده و 110 متر طول و 83 متر ارتفاع دارد . 425 پله بازدید کنندگان را به راس هرم گنبدی شکل این بنا می رساند . داخل آن به شکل معابد یونانی ساخته شده و چهار ستون بزرگ در زیر گنبد آن قرار دارد که در کنار یکی از آنها فیلسوف مشهور ژان ژاک روسو مدفون است .

 آرامگاه پانتئون پاریس به تمام معنا یک اثر معماری ماندگار به سبک نئوکلاسیک است که در منطه 5پاریس و در قلب منطقه کارتیه لاتن قرار دارد . در اطراف این آرامگاه ، دانشگاه پاریس 1 ( پانتئون – سوربون )  دانشگاه پاریس 2 ( پانتئون – اَسَس ) ، کلیسای سن اتین دو مون ، کتابخانه سنت ژنویو ، شهرداری منطقه 5 پاریس و دبیرستان هانری چهار واقع شده است و از سمت خیابان سوفلُ به پارک معروف لوکزامبورگ منتهی می شود .

بسیاری از بزرگان علم وسیاست فرانسه در زیر زمین قدیمی این آرامگاه مدفون هستند که می توان به : ویکتور هوگو ، ولتر ، امیل زولا ، میرابو ، ژان مولن ( قهرمان نهضت مقاومت فرانسه که در جنگ جهانی دوم زیر شکنجه آلمانها در گذشت ) ، پی یر و ماری کوری ، ژان ژورس ( پایه گذار حزب سوسیالیست فرانسه که در آغاز جنگ جهانی دوم به دلیل افکار صلح طلبانه خود در سوئ قصدی کشته شد و اولین مراسم فرانسوا میتران پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری سال 1981 تعظیم در مقابل مقبره ی ژان ژورس در پانتئون بود ) . به دستور ژاک شیراک رئیس جمهور وقت فرانسه ، خاکستر «الکساندر دوما» یکی از بزرگترین نویسندگان فرانسه در نوامبر 2002 درآرامگاه «پانتئون» پاریس درکنارسایرمشاهیر فرانسه جای گرفت و رئیس جمهمور نیز به عنوان عالی ترین مقام دولتی فرانسه درادای احترام به این نویسنده بزرگ شرکت کرد.

در معبد پانتئون پاریس، آرامگاه بزرگان و اندیشمندان فرانسه، مابین تمام قبرهای خوابیده، دو قبر سر پا وجود دارد؛ این دو قبر رو در روی هم ایستاده‌اند، چشم در چشم هم. یکی از این‌ها متعلق به ولتر است، آن‌یکی از آنِ ژان- ژاک روسو.

از وسط گنبد پانتئون یک پاندول آویزان است. این پاندول عظیم حرکت زمین به دور محور خودش را اثبات می‌کند. از آنجا که زمین نسبت به پاندول جسم آزاد است حرکت زمین تاثیری بر پاندول ندارد و نتیجه اینکه پاندول هر ساعت یازده درجه راستای حرکتش می‌چرخد. خلاصه با کمک این ویژگی یک ساعت ساخته‌اند که به آونگ فوکو معروفند. آونگ‏های فوکو برای نمایش به سقف‏های خیلی ‏بلند وگوی‏های فلزی بزرگی نیاز‏ دارند. اینگونه نمایش به ژان لئون فوکو در سال 1851 میلادی برمی‏گردد. او از یک گوی‏ سنگین به جرم 28 کیلوگرم که بوسیله‏ی یک سیم بلند به طول 67 متر از گنبد پانتئون پاریس آویخته شده‏ بود، استفاده کرد.امروزه آونگ فوکو با ارتفاع کمتری قابل ساخت می باشد .

خیابان شانزه لیزه یکی از خیابان های شهر پاریس است.وجود سینماها،کافه ها،و فروش گا ه های لوکس این خیابان را به یکی از زیباترین،گران ترین و معروف ترین خیابان های دنیا تبدیل کرده است.وجود چندین اثرمعروف در طول این مسیر، مانند دروازه پیروزی و میدان کنکورد بر شهرت این خیابان افزوده استدرکشور فرانسه این خیابان را زیباترین خیابان دنیا می دانند.این مکان دیدنی 1910 متر طو ل دارد و در شمال غربی شهر پاریس واقع شده است.این خیابان بین میدان کنکورد(از شرق) و میدان شارل دوگل(میدان ستاره سابق،از غرب)واقع شده است.

یکی از مکان های بسیار پر توریست پاریس،قسمت پایینی خیابان شانزه لیزه است که مملو از ساختمانهای دیدنی از جمله تئاترمغینی(Marigny)و قصر بزرگ(grand parais) است.هتل الیزه درقسمت شمالی قرار دارد،اما دقیقا در شانزه لیزه قرار نگرفته است.هر چه به سمت غرب حرکت کنیم،شاهد سینماها،کافه ها،رستوران ها و مغازه های بسیار مجلل بیشتری خواهیم بود.در انتهای قسمت غربی،به قلعه پیروزی(واقع در میدان شارل دوگل)می رسیم که ناپلئون بناپارت به افتخار پیروزی هایس آن را ساخت.هم اکنون به علت گرانی هزینه کرایه خانه،مردم کمی در شانزه لیزه زندگی می کنند.قسمت بالایی اکثر خانه ها تبدیل به دفتر شرکت ها شده است.به علت نمای بسیار زیبای انعکاس نور در قسمت شمالی،کرایه ها در این قسمت بسیار بالا است.بسیاری از دفاتر نمایندگی کارخانه ها و شرکت های بزرگ دنیا از جمله آدیداس،بنتون،نایک،تویوتا و... دراین خیابان یافت می شوند.هر ساله در روز باستیی،بزرگترین رژه نظامی در اروپا،در طول این خیابان انجام می شود.از سال 1975،مرحله پایانی مسابقات دوچرخه سواری معتبر تور دو فرانس،در شانزه لیزه انجام می شود که ورزشکاران باید مسیر آن را 6تا8 بار به صورت رفت و برگشتی طی کنند.