La poésie solitaire

(poésie française)

شعر تنهایی

Puisque l’amitié m’indiffère
Et que la passion tourne en pleurs,
Je voue les élans de mon cœur
À ma poésie solitaire.

از آنجا که دوستی نسبت به من بی تفاوت است

و عشق هم به اشک می انجامد

تپش های قلبم را در شعر تنهایی ام

تقدیم می کنم

Au fond de mon âme polaire,
Germent des quatrains ravageurs
Que je dilue avec bonheur
Dans un vin aux bulles légères.

درون اعماق روح سرد من

آفت های (شعر) رباعی جوانه می زند

ومن با نوشیدن شرابی سبک, پر از حباب

غرق شادی میشوم

Rivée à l’écran en couleur
De mon fidèle ordinateur,
Je noie le monde dans mon verre.

من, چسبیده به صفحه ی نمایش رنگیه

این کامپیوتر وفادارم

دنیا را غرق در این شیشه ها می بینم

J’orne le silence enchanteur
Des poèmes que me suggère
La joie d’une ivresse légère.

من این سکوت فریبنده را

می آرایم, به شعر هایی که

لذت مستی رابرایم به ارمغان می آورد