زندگی ادیت پیاف  ... بانوی ترانه فرانسه 

هیوگ واسل، عکاس فرانسوی به مناسبت پنجاهمین سال مرگ ملکه آواز فرانسه، نمایشگاهی در شهر تور برگزارکرده است که در آن عکسهایی از شش سال آخر زندگی پیاف به نمایش گذاشته شده اند.
واسل هشتاد ساله، بعنوان عکاسی رسمی زندگی پیاف، شاهد لحظه های حساس خلاقیت در خانه خواننده در پاریس بود.
آغاز آشنایی آنها به دورانی باز می گردد که واسل، تازه درروزنامه ای مردمی موسوم به «یکشنبه-فرانسه» دوره کارآموزی خود را آغاز کرده بود.
او یک از عکسها را نشان می دهد و می گوید: «این عکس مربوط به سال ۱۹۶۰است، زمانیکه پیاف برای کنسرت جدیدی در المپیا (قدیمی ترین سالن کنسرت پاریس) آماده می شد. ترانه «میلور» را تمرین می کرد. ژرژ موستاکی پشت پیانو بود و پیاف ترانه را می خواند. تمرین تمامی نداشت و تا ساعت ۲ بعد از نیمه شب طول کشید.»
ادیت پیاف اغواگر چیره دستی نیز بود و در طول زندگی خود معشوق های فراوان داشت که اغلب آهنگساز، ترانه سرا و یا خواننده بودند.
واسل که شاهد بخشی از زندگی عاشقانه پیاف بوده است، می گوید: «در آن دوره، فلیکس مارتن خواننده مشهوری بود. یک روز دیدم که ادیت مشغول بافتنی است. گفت برای مارتن لباس می بافم. بعد دیدم باز مشغول بافتن است و گفت برای ژرژ موستاکی (خواننده) لباس می بافم. بعد برای شارل دومون لباس می بافت. هیچ وقت ندیدم بافتن پولیوری را تمام کند، هیچ وقت فرصت نمی کرد کار را تمام کند برای این که معشوق تازه ای پیدا کرده بود.»
ازدواج پیاف در اواخر زندگی اش، با تئو ساروپوی یونانی که ۲۰ سال از او جوان تر بود، سبب شگفتی همه شد.
واسل عکسی را که از این زوج گرفته نشان می دهد و می گوید:«این عکس احساسات زیادی را در من برمی انگیزد چون شش ماه پیش از مرگ پیاف گرفته شده اند. تازه از سفر طولانی برای اجرای کنسرت، بازگشته بود و مثل شمع آب می شد. داشت توی پارک قدم می زد و بعد رویش را به سوی من برگرداند و با من وداع کرد.»
صدای پیاف او را از فلاکت و بی خانمانی نجات داد. در بیست سالگی کاباره ای در پاریس او را استخدام کرد و از آن زمان موفقیت های پی درپی نصیب او شد. کنسرت او در سالن المپیا بسیار درخشان بود و هنگامی برونو کوکاتریس، مدیر وقت موزیک هال در سال ۱۹۶۰ برای کمک نزد او آمد، پیاف از هیچ کمکی فروگذار نکرد.
هیوگ واسل داستان کمک پیاف به سالن المپیا را وقتی که این سالن در اوج ورشکستگی بوده، تعریف می کند و می گوید که برونو کوکاتریس نزد ادیت رفت و درخواست کمک کرد: «ادیت ادیت به من کمک کن. مجبور خواهم شد سالن المپیا را ببندم. بانک کمک نمی کنند و ورشکسته شده ام.» ادیت به او نگاه کرد و مدتی در حالت اضطراب نگهش داشت و سپس با لبخندی کم رنگ به او گفت: «نگران نباش، سالن المپیای تو تعطیل نخواهد شد!» و شروع به خواندن ترانه ی «نه! برای هیچ چیز تاسف نمی خورم!» (Je ne regrette rien ) کرد. سه ماه پی در پی بدون دستمزد در المپیا کنسرت اجرا کرد و المپیا را نجات داد.»
حضور روی صحنه، ادیت پیاف را نیز از افسردگی نجات داد. در زندگی او وقایع غمبار فراوانی روی داده بود: مرگ دختر کوچکش و بزرگ ترین عشقش، مارسل سِردانِ بوکس باز.
ادیت پیاف در روزهای آخر زندگیش مشکلات جسمی فراوان داشت. سرانجام در ۱۰ اکتبر ۱۹۶۳ درگذشت. روز چهاردهم اکتبر ۲ میلیون نفر در پاریس در مراسم به خاکسپاری او شرکت کردند.
واسل در مورد تجربه حضورش در مراسم خاکسپاری پیاف می گوید:«شمار جمعیت باورنکردنی بود. وقتی که به همراه تیمی که همیشه این رئیس ، مادر و این روح زندگی مان را همراهمی می کردیم، به گورستان رسیدیم (هر یک از ما با پیاف رازی داشتیم) به ژان نولی (رفیق روزنامه نگارم) گفتم نگاه کن یک پیروزی دیگر برای پیاف!»
هیوگ واسل بیش از ده هزارعکس از ادیت پیاف دارد. پس از پیاف واسل عکاس خبری شد و سراسر جهان را درنوردید و همراه با دیگران ازجمله رمون دپاردون، آژانس معروف گاما را بنیاد نهاد. او نیز بر هیچ چیز تاسف نمی خورد.
نمایشگاه عکس «۵۰ عکس به مناسبت پنجاهمین سالمرگ ادیت پیاف» از روز ۱۹ مهرماه به مدت سه روز در «هتل فرماندهی بزرگ» در شهر تور فرانسه برگزار می شود. این ساختمان، بنایی نظامی است که در سال ۱۸۵۶ میلادی ساخته شده است. تعدادی از این عکسها در مزایده ای در روز یکشنبه ۲۱ مهرماه به فروش می رسند.
هیوگ واسل کتابی تحت عنوان «زندگی ادیت پیاف در سیاه و سفید» منتشر کرده است. انتشارات «سیین» ( Signe) این کتاب را به مناسبت پنجاهمین سال مرگ خواننده فرانسوی چاپ کرده است.